Hauptquelle · Mecklenburgisches Wb.
spräken
spräken Präs. spräk, spreckst, sprääkst, spreckt, sprääkt, Prät. sprök, ä. sprok, Part. Prät. spraken sprechen: Mi 85 b ; Nerg. 160. 1. Sprechvermögen haben: de lütt Jung' sprääkt all Ro; dee (Hund) wir äbenso klauk as 'n Minsch, bloß em fählt 't Spräken Wa DambR ; wenn Kinner dat Spräken nich lihren kœnen, so möt man sei von Bädelbrot äten laten Bartsch 2, 53; 'n Farken, wat kein Oort hett un quient, lihrt bald spräken muß bald den Todesschrei ausstoßen, weil es geschlachtet wird Gü Niend . 2. sich sprechend äußern, intrans.: so as dee Fru spreckt (die Sache darstellt), hett se recht, un wenn…