Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
semida st. sw. f.
semida st. sw. f. , mhd. sem(e)de, nhd. semde. — Graff VI,222. semid-: nom. sg. -a Gl 2,16,29. 20,13. 3,199,38 ( SH B ). 508,31; dat. pl. -en 2,509,28 ( 2 Hss., 1 Hs. am Rande ); semede ( in späten Hss. ): nom. sg. 3,52,41 ( clm 27329, 13./14. Jh. ). 539,44 ( Wien 2524, 13. Jh. ). 559,14 ( clm 615, Hs. 14. Jh., Innsbr. 355, 14. Jh.; 1 Hs. sAe-); semita: dass. 5,149,48. 49 ( beide Fulda Aa 2, 10. Jh.; wohl ahd. semida, Steinm., nach CCCM 189B,218,28 sicher ahd.; -t- für th verschr. ( ? ), vgl. Franck, Afrk. Gr. 2 § 96 ). Stark: semida: dat. sg. Gl 1,321,12 ( Sg 295, 9. Jh. ). Schwach: semidun: …