Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
ruoft stm.
1. Amor was sîn krîe. der ruoft ist zer dêmuot iedoch niht volleclîchen guot Parz. 479,1. 'heu, heu' was sîn ruoft Ebern. Heinr. u. Kuneg. 2354. hie huop sich ein michel ruoft, michel weinen unde wuoft Trist. 5479. si sint gesundert von des marktes ruofte unt von des volkes wuofte Ebern. Heinr. u. Kuneg. 1157. unt von der stete ruofte und von des volkes wuofte ûʒ gesundert er sie hât das. 4717. daʒ si got mit grôʒeme ruofte ir herzen sullen suochen pred. im leseb. 304,19.
2. daʒ er was gegenstrîtes vrî vor ieslîchem einem man: disen ruoft er dâ gewan Parz. 15,24.