Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
[h]ruoft st. m.
[ h ] ruoft st. m. , mhd. ruoft; afries. hrōft. — Graff IV,1137. hrooft: nom. sg. Gl 1,131,28 ( R ); hroft: dass. 213,12 ( KRa ); hruofte: dat. sg. I 32,14. ruafte: dat. sg. H 7,7,4; ruoft: nom. sg. T 148,3. NpNpw 101,2. Np 17,7. 64,14; gen. sg. - ] es 68,4. 118 T,145; - ] is Npw ebda.; nom. pl. - ] â Nb 142,21 [121,7]. Verstümmelt: ruo ..: gen. sg. Np 118 T,145 [ Hs. V 3 = K.T . 10,473a,26]. roufi Gl 1,676,5 s. [h]ruom. 1) Rufen: a) allgem.: dir cerubyn inti siraphin ... sehsim feddhacho slegim ruafte simbligemu lutant uuiho uuiho tibi cerubin et syraphin ... senis alarum plausibus clamore iu…