Eintrag · Etym. Wb. des Deutschen (Pfeifer)
Myrrhe f.
Myrrhe f.
Myrrhe f. aromatisches Gummiharz der im Küstengebiet des Schwarzen Meeres beheimateten Balsambäume, ahd. mirra (8. Jh.), myrra (9. Jh.), mhd. mirre, entlehnt aus lat. (besonders kirchenlat.) myrrha, griech. mýrrha (μύρρα) ‘balsamischer Saft aus dem Holz der Myrrhenpflanze’, semit. Herkunft (vgl. aram. mūrā, hebr. mōr, arab. murr).