Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mandag adj.
adj.; vgl. mhd. mendec. — Graff II,810.
mand-ag-: nom. sg. m. -er Gl 1,491,33 (M, 5 Hss.); acc. sg. f. -a Nc 757,13 [73,6]; -eg-: acc. sg. m. -en 840,4 [162,1]; -ig-: nom. sg. m. -er Gl 1,491,34 (M, 12. Jh.).
fröhlich, erfreut (über etw., m. Gen.): mandager [egressus est itaque illo die Aman laetus et] alacer [Esth. 5,9] Gl 1,491,33. Pluto brahta eina diernun (sc. Proserpina) ... uuahsennes mandaga (ducit) ille puellam accessibus .i. incrementis gratulantem Nc 757,13 [73,6]. uuanda si (Philologia) in (Jupiter) sah ... in sinemo fiurinen uuerltstuole . den man echert fernemen mag mandegen sizzen quoniam ... eum ... cognoverat . empyrio quodam . i. igneo . intellectualique mundo gaudentem 840,4 [162,1].
Vgl. folmendîg.