Eintrag · Etym. Wb. des Deutschen (Pfeifer)
Kräuel m.
Kräuel m.
Kräuel m. ‘Gabel, Haken, Kralle’ (zur Bodenbearbeitung), ahd. krewil, krouwil (8. Jh.), mhd. kröuwel, krewel, kröul, kreul, asächs. krauwil, mnd. krouwel, krau(w)el, krūwel, mnl. crauwel, creuel, gebildet mit dem Geräte bezeichnenden Suffix germ. -ila- zum Verbalstamm von krauen (s. d.).