Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
koppeln
koppeln , copulare, in gewissen verwendungen, vgl. DWB kuppeln . doch nicht auf lat. copulare geht unser wort zunächst zurück, sondern theils auf das subst. koppel, theils auf frz. coupler, wie engl. couple, nl. koppelen, dän. koble, altfr. kepla. 1 1) 1@a a) jagdhunde koppeln, zusammenkoppeln, schon mhd. kopelen ( s. unter koppel), mnd. koppelen Ssp. 2, 61, 3: swer durch den banforst rîtet ... sîne winde und sîne braken suln ûfgevangen sîn und sîne jagehunde suln gekopelt sîn. Schwabensp. 197, 4, an die koppel gelegt, ebenso franz. u. s. w. dazu ankoppeln, einkoppeln, verkoppeln, aber auch ab…