Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
kiusche adj.
kiusche , kiusch adj. BMZ md. kûsche, kûsch, kuisch ( Vet. b. 12,4 eine nd. form ); alem. auch nasal. kiunsch Wack. pr. 27, 8. 34,16. W. v. Rh. 90,25 : keusch, rein, unschuldig, sittsam, schamhaft Parz. Ms. ( H. 2,31 b ). daʒ er si kiusche lie bestân Konr. Al. 165. der kiusche jungelinc Silv. 514. mit kiuschem munde antwurten ib. 354. diu götinne wandels vrî, stæt und kiusche Troj. 24337. kûsche von kindes beinen Pass. K. 5,55. 79,3. swie kiusche sie wæren Gudr. 114,3. kiusche worte, reiner, unbescholtener ruf Msf. 211,24. Winsb. 38,1. Wg. 389. der anplick war guot und käusch ( unschuldig ) Mg…