Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kirnen sw. v.
sw. v., mhd. kirnen, kernen, nhd. kernen; mnd. kErnen, karnen. — Graff IV,494.
chirnit: 3. sg. Gl 1,38,28 (K). — kirnu: 1. sg. Gl 4,326,14 (clm 14456, 9. Jh.).
entkernen (? Vgl. Riecke, jan-Verben S. 302): kirnu nucleo [Clem., Ars p. 74,11] Gl 4,326,14; spez. vom Getreide: dreschen: flazzi thar man choron thrisgit edho choron chirnit areae ubi granum trituratur 1,38,28 (K, churnit Pa).