Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
kurnen sw. v.
sw. v., mhd. körnen, kurnen (vgl. Lexer, Hwb. 1,1682), nhd. körnen, (älter) kürnen, dial. schweiz. chörnen, (ge-)chürnen Schweiz. Id. 3,475 f.; vgl. mnd. kornen, mnl. cornen, ae. gecyrnod (vgl. Bosw.-T., Suppl. S. 309).
churnit: 3. sg. Gl 1,38,28 (Pa). — gi-curnit: part. prt. Gl 3,504,35.
Hierher vielleicht auch: corneden: part. prt. acc. sg. n.? Publ. 62,448,26 (Paris Lat. 9532, 9. Jh.); vgl. Bruch, Gloss. Ept. S. 101. 1) entkernen, vom Getreide: dreschen (zur privativen Bed. vgl. Riecke, jan-Verben S. 277): flazzi dar man chorn drisgit edo chorn churnit areae ubi granum trituratur Gl 1,38,28 (Pa, chirnit K). 2) nur im Part. Praet.: mit Körnern (bzw. Kernen) versehen: in der Verbindung gikurnit aphul als Bez. für den Granatapfel, Frucht von Punica granatum L. (vgl. Marzell, Wb. 3,1193; vgl. auch kornaphul): gicurnit ephele mala granata Gl 3,504,35; hierzu auch: corneden [sexta decima mansio est, quae interpretatur Graeco sermone ῥοιᾶς ἀποκοπὴ, Latine, mali punici divisio, quod alii] malum granatum [vocant, Hier., Ep. LXXVIII,16, PL 22,710] Publ. 62,448,26.
Vgl. kirnen.