Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
hes
(Ende des 8./Anfang des 9. Jh.s, alem.), Gl.
in Hs. Leipzig, UB Rep. I. 4 (11. Jh.; s. H.
Thoma, PBB 88 [Halle, 1967], 384) und Gl.
im Clm. 9806 (Zeit unbekannt; s. R. Schütz-
eichel, FS HornungHornung 2000: 448):
‚gähnen(?),(mhd. hesche-
seufzen; oscitare, singultare‘
zen, frühnhd. heschzen). Deverbale Weiter-
bildung mit dem Fortsetzer des intensiv-
iterativen Suffixes urgerm. *-ati̯a- zu erst
mhd. belegtem heschen (s. d.). S. auch Rich-
ter 1909: 147 f. 158; Krahe-Meid 1969: 3,
§ 193. S. -azzen. – heskôtAWB m. a-St., Gl.
4,97,43 (2. Hälfte des 12. Jh.s). 160,18
(13. Jh., bair.):
‚das Schlucken, Schluch-. S. heschen, -ôd/-ôt. – hessehunthes-
zen(?); singultus‘
sehuntAWB m. a-St., Gl. 2,352,40 (Zeit unbe-
kannt, obd.); 3,444,24 (2 Hss., Ende des
12. Jh.s und 13. Jh.):
‚Hetzhund; canis seu-(mhd. hessehunt; mndd. his-
sius, molossus‘
sehunt, hessehunt; vgl. nhd. Hetzhund). Vgl.
Palander 1899: 36. Basis des VG ist das erst
mhd. belegte sw. v. I hessen
‚hetzen, mit. S. hunt. – hessezôhaAWB f.
Hetzhunden jagen‘
ōn-St., Gl. 3,444,25 (2 Hss., Ende des
S1007hewi, houwi – hiena 1008
12. Jh.s und 13. Jh.):
‚Hetzhündin; molo‘
(mhd. hessezohe). Vgl. Palander 1899: 33 f.
36. S. zôha. – Ahd. Wb. 4, 1041 f.; Splett, Ahd.
Wb. 1, 361. 386. 411. 1192; Köbler, Wb. d.
ahd. Spr. 542; Schützeichel6 160; Starck-
Wells 273; Schützeichel, Glossenwortschatz
4, 311. 312.