Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
heidan adj.
heidan , heidin adj. , mhd. heiden; as. hêthin, mnd. heiden, mnl. heidijn; afries. hêthen; ae. hǽđen; an. heiðinn. — Graff IV,810 f. heidan-: nom. sg. m. -er Gl 1,614,29 ( M, 5 Hss. ). 2,292,21 ( M ); dat. sg. m. -in 309,11 ( Rb ); nom. pl. m. -e T 32,7; -on 34,3; gen. pl. -ero Gl 1,649,13 ( M, 2 Hss. ). T 44,3. — heidin: Grdf. T 85,2; dat. sg. m. - ] en Gl 2,774,1. O 4,20,4; dat. sg. n. - ] emo 3,10,3 ( PV ); acc. sg. m. - ] an 5,6,14 ( PV ); nom pl. m. - ] e Mayer, Griffelgl. S. 91,412 b ( Vat. Ottob. lat. 3295, 9. Jh. ). S 23,4 ( frk. Taufgel., Hs. B ). Np 9,20; gen. pl. - ] ero Gl 1,649,12…