Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gikoufen sw. v.
gi- koufen sw. v. , mhd. gekoufen; mnl. gecopen; ae. gecéapian . — Graff IV,373. ka-chauphent: 3. pl. Glaser, Griffelgl. S. 181,103 ( clm 6300, 8. Jh.; k- unsicher ); ga-chaufta: 3. sg. prt. F 10,15; ke-chouf-: inf. -an Gl 2,692,32 ( oder 3. pl. conj. ( ? ) Vgl. Raven I,96 ); ge-: 1. pl. conj. ( ? ) -ên Nb 322,9 [244,25] ( so auch Sehrt, N.-Wortsch. S. 313, Raven I,96 ); inf. -an Gl 4,350,69 ( oder 3. pl. conj. ( ? ) Vgl. Raven I,96 ); 3. sg. prt. -ta NpNpw 46,5. — ke-kaufton: 3. pl. prt. Gl 1,718,52/53 ( Brüssel 18723, Gll. 10. Jh.; -a- ( oder -o- ? ) aus u korr., Steinm. ). Verstümmelt: ga-c…