Eintrag · Etym. Wb. des Deutschen (Pfeifer)
Enzian m.
Enzian m.
Enzian m. blaublühende Gebirgspflanze mit glockenförmigen Blüten, ahd. enciān, genciān (Hs. 13./14. Jh.), mhd. enciān (14. Jh.), mnd. ensiān gehen auf lat. gentiāna, griech. gentianḗ (γεντιανή) zurück, das vermutlich illyr. Ursprungs ist. Der Abfall des Anlauts im Dt. (vgl. auch schwed. entian neben gentiana, dän. entsian neben gentian) ist wohl über mlat. j-Aussprache von g- zu erklären.