Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bahho sw. m.
sw. m., mhd. bache, nhd. bache(n); mnd. bāke, mnl. bake. — Graff III, 29.
pahhun: nom. pl. Gl 2,218,7 (clm 18 550,1, 9. Jh.). — pach-: nom. sg. -o Gl 2,364,61 (M). 4,114,24 (Sal. a 2). 189,49. 211,29; -e 3,614,16. 667,56. 4,114,25 (Sal. a 2); -] ebda. (13. Jh.). 182,21 (14. Jh.); nom. pl. -un 3,613,4. — bach-: nom. sg. -o Gl 3,154,5 (SH A, 3 Hss.). 213,60 (SH B). 251,18 (SH a 2). 267,27 (SH b, 2 Hss., 1 mit vorgeschlagenem a- abacho). 284,25 (ebda., 3 Hss.). 295,37 (SH d). 305,63 (ebda.). 322,4 (SH e). 341,55 (SH g, 3 Hss.). 368,21 (Jd). 684,41. 4,182,21. 243,18. 336,2; -e 3,154,6 (SH A). 251,18 (SH a 2, 2 Hss.). 327,2 (SH f). 616,14. 4,182,19. 189,49; -] 3,154,6 (SH A, 13. Jh.). 356,36 (13. Jh.); nom. pl. -in 615,3.26.
Zu paccho pernae Gl 2,337,66 vgl. backo sw. m. 1) Rücken: pahhun [hi ... qui subsequenter inhaerent (den geistigen Führern),] dorsa [nominantur, Greg., Cura 1,1 p. 3] Gl 2,218,7. 2) Schinken, Speckseite, (zum Räuchern bestimmter) Schweinsrücken: perna Gl 2,364,61 (unter Glossen zu Phocae Ars). 3,154,5. 213,60. 251,18. 327,2. 341,55. 356,36. 368,21. 614,16. 616,14. 667,56. 4,182,21. 189,49. perna tergus suis 3,284,25. 305,63. 322,4. bachones perna 267,27. 295,37. 4,182,19. bachones 3,613,4. 615,3.26. bacho 684,41. pacho petasunculus vocatur pars lardi .i. dimidius 4,211,29. petasunculus id est bacho 336,2. mager bacho petasunculus 243,18. mager pacho contignum [frustum carnis cum septem costis demptum] 114,24.
Komp. fora-, kinni-, specbahho.