Eintrag · Dt. Etym. Rechtswb. (Köbler)
Wittum N.
Wittum, N. M., ›Wittum, Brautgabe, Kir- chengut, Dotierung‹, mhd. wideme, M., ›Brautgabe, Wittum‹, ahd. widamo (1. Vt. 9. Jh.), M., ›Wittum, Brautgabe, Mitgift, Kirchengut‹, as. *withum-, Sb., ›Mitgift‹, westgerm. *wetman, *wetmō n, M., ›Braut- gabe‹, idg. *edmno-, Sb., ›Brautkauf- preis‹, zu idg. *edh- (2), *ed-, V., ›führen, heiraten‹, Form widemb 15. Jh., Wittum 17. Jh.