Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
serra (st. sw.?) f.
(st. sw.?) f., frühnhd. serre (vgl. DWb. X,1,627); aus mlat. serra (vgl. Duc. VII,439, DML XV,3042 s. v. 3 sera). — Graff VI,271.
serron: dat. pl. Gl 1,382,29 (S. Paul XXV d/82, 10. Jh.).
Riegel, Querbalken: obfirmatis sera iđ bispartan den serron ut in basilica est [zu: Aod autem clausis diligentissime ostiis cenaculi, et] obfirmatis sera [per posticum egressus est, Jud. 3,23] (vgl. CCCM 189A,335,15).