Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
seih st. m.
st. m., mhd. seich, nhd. dial. schweiz. bair. elsäss. seich Schweiz. Id. 7,138 f., Schm. 2,212, Martin u. Lienh. 2,320, rhein. seik Rhein. Wb. 8,40 s. v. Seiche; mnl. seik; vgl. mhd. nhd. seiche f., mnl. seike f. — Graff VI,134.
seih: nom. sg. Gl 2,20,9; seich: dass. 1,609,43 (M; -e’i-); seic: dass. 2,754,23 (vgl. Nievergelt, Glossierung S. 491,599; dort Zuordnung der Gl. zu seih st. m. entgegen Thies, Sulp. Sev. S. 232,335, die 3. Sing. Praet. von sîgan st. v. annimmt). Nievergelt, Glossierung S. 491,599 (zu Gl 2,754,23; -it- unsicher); zu -c für ch vgl. Braune, Ahd. Gr.16 § 145 Anm. 5. 1) Harn: seich [misit me dominus meus ... non potius ad viros, qui sedent in muro, ut ... bibant] urinam (Hs. urina) [pedum suorum vobiscum, Is. 36,12] Gl 1,609,43 (1 Hs. harn). seih lotia (urina) [tunc lictor crudelis spargere iussit, Aldh., De virg. 1199] 2,20,9. 2) Strahl einer Flüssigkeit (?): seic [ut solet ex uberibus caprarum aut ovium pastorum manu pressis longa] linea [copiosi lactis effluere, Sulp. Sev., Dial. 2,2 p. 182,24] Gl 2,754,23. Nievergelt, Glossierung S. 491,599 (zu Gl 2,754,23; zur Bed. vgl. Nievergelt a. a. O. S. 492).
Abl. seihhen.