Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
roube swv.
roube swv. ahd. raubôn Graff 2, 358. prät. roubte, roubete, roubet (: houbet, Ernst 3008 ) vgl. Lachm. zu Walth. 36,33. rauben, berauben. 1. ohne object: sîn kamerære stilt im sînen himelhort, sîn süener mordet hie und roubet dort Walth. 33, 29. nû hât sich ir swert verriden mêr ze rouben, zucken, neisen dan ze schirmen witewen, weisen Teichn. 287. si roubten von dem Oybin, von ihm herunter, zitt. jahrb. 6,19. 2. mit acc. der sache. vogele, die dâ niuwan fleisch eʒʒent und daʒ roubent als der sparber und habich arzneib. Diemer 89. mîn witze müeste ich rouben, jæhe ich nâch den touben Frl. 157,…