Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
râba (st. sw.?) f.
(st. sw.?) f., mhd. rabe, rap(p)e sw. f., nhd. dial. schweiz. räb st. sw. f. Schweiz. Id. 6,13 ff., bair. räben f. Schm. 2,4, schwäb. räbe sw. f. Fischer 5,102, tirol. râb sw. f. Schatz, Tirol. Wb. 2,465; mnl. rape; zur Herkunft vgl. Schweiz. Id. 6,20 f. (anders Frings, Germ. Rom. II,440 f.). — Graff II,352 f.
Seit dem 11./12. Jh. belegt.
rab-: nom. sg. -a Gl 3,282,4 (SH b, 3 Hss.; wohl kaum acc. u. stark flekt.). 292,23 (SH c; wohl kaum acc. u. stark flekt.). 507,25 (Mülinensche Rolle, Gll. 11./12. Jh.?); -e 4,80,40 (Sal. a1); rebe: dass. Sudhoffs Archiv 57, 11,7. — raue: nom. sg. Sudhoffs Archiv 57,11,7.
Mit Rasur: rab:: nom. sg. Gl 4,151,71 (Sal. c).
Speiserübe, Rübenkohl, Brassica Rapa L. (vgl. Marzell, Wb. 1,657 ff.) oder Steck-, Kohlrübe, Brassica napus var. Napobrassica L. (vgl. Marzell a. a. O. Sp. 636 ff., bes. Sp. 638); nach Marzell a. a. O. Sp. 636. 659 oft Vermischung der Benennung der beiden Pflanzenarten, vgl. dazu auch Fischer-Benzon S. 112 f.: raba napum Gl 3,282,4. 292,23. ruobe|e (ł) rabe napus 4,80,40. 151,71. raba rapa 3,507,25. rebe raue de rapa Sudhoffs Archiv 57,11,7 (danach rbe de radice).
Vgl. ruoba1.