Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
queclîchî mfrk. st. f.
mfrk. st. f.; vgl. mhd. keclîche(n) adv., nhd. kecklich adv., ae. cwiclic adj., an. kvikligr adj.
quec-lichi: acc. sg. Gl 2,703,31 (Paris Lat. 9344, Gll. 10./11. u. 11. Jh.).
Mark, Innerstes: queclichi [turpis ovis temptat scabies, ubi frigidus imber altius] ad vivum [persedit, Verg., G. III,442] (vgl. medullas et ossa penetravit, Serv.).
Vgl. quekilîk as.