Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
quecbrunno sw. m.
sw. m., mhd. quecbrunne, nhd. queckbrunnen; mnd. quik-, quekborne, mnl. quic-, quecborn. — Graff III,311.
kec-prunnen: gen. sg. S 89,11 (Sam.). — quec-prun-nan: acc. sg. S 89,14 (Sam.); -brunno: nom. sg. Gl 3,206,1 (SH B); -bronno: dass. ebda. (SH B); -bvn: dass. 356,52 (Wien 901, Gll. 12. Jh.; r-Kürzung durch Hochstellung des Folgevokals, Endungsabfall in später Hs.).
cheh-prunnen: nom. pl. Np 45,5 (zu -h- vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 225).
Verschrieben: quec-brunni: gen. oder dat. sg. Gl 1,344,5 (S. Paul XXV d/82, 10. Jh.; l. -brunnin, vgl. Jacob S. 9 (oder l. -brunno?); zum Lat. s. u.). 1) Quelle: quecbrunno fons [caput aquae est nascentis, quasi fundens aquas, Is., Et. XIII,21,5] Gl 3,206,1 (davor phutze puteus; im Abschn. De maris nomine et aquarum diversitate). 356,52. 2) Quellwasser: ursprinc ł quecbrunnin [unum ex passeribus immolari iubebit in vase fictili super] aquas viventes (Hs. aquę uiuę) [Lev. 14,5] Gl 1,344,5 (als Gen. oder Dat. Sing. übers.?); bildl., von der Lehre des Christentums: dero (von der Überflutung durch den Heiligen Geist) getrunchen apostoli so uilo . daz fone iro uuombon fluzzen chehprunnen . allen iro auditoribus ze seti [vgl. qui credit in me, flumina aquae vivae fluent de ventre eius, Aug., En. = Joh. 7,38] Np 45,5 (Npw choche prunnen, s. quec). 3) im christl. Bereich, bildl.: lebenspendendes Wasser als geistiger Lebensquell: (Jesus zur Samariterin:) obe ... den ercantis, mit themo du kosotis, tu batis dir unnen sines kecprunnen S 89,11. (die Samariterin zu Jesus:) uuar maht thu ... neman quecprunnan? 14.