Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
mies st. n.
st. n. (zum Stammvokal vgl. Braune, Ahd. Gr.15 § 36); ae. mése, méose f.; got. mes; aus lat. mensa, vulgärlat. mêsa. — Graff II,874 s. vv. meas, mias.
measum: dat. pl. S 244,24; mias: nom. sg. 243,15 (-s auf ausgewischtem z); dat. sg. -]e 254,13; alle B; zu -ea- u. -iavgl. Franz S. 39.
Tisch, an dem die Mahlzeit eingenommen wird: mias .. ezzantero .. vvan vuesan .. mensa (mensis, Ausg. Linderbauer S. 62) fratrum edencium lectio deesse S 243,15. .. za imbizze tagalihchin .. measum kasotaniu zuei muas .. sufficere credimus ad refectionem cotidianum ... omnibus mensis cocta duo pulmentaria 244,24; ferner: 254,13 (mensa).
Vgl. Heyne, Hausalt. 1,56. 110.