Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
meizan red. v.
red. v., mhd. meiʒen, nhd. dial. bair. maißen Schm. 1,1663; an. meita; got. maitan. — Graff II,911.
Praes.: meizzat: 2. pl. imp. Gl 1,282,19 (Jb-Rd).
Part. Praet.: ka-meizan: Gl 2,742,18 (clm 14747, 9. Jh.). — gi-meizzanen: dat. pl. Gl 1,487,1 (Rf). 1) schneiden, ritzen: meizzat snidat [non vos] incidetis [nec facietis calvitium super mortuo, Deut. 14,1] Gl 1,282,19. in aere kameizan [humanas laudes et mortalium infulas vidimus ...] aere inciso (Hs. incisos) [conscriptas, Pass. Caec. p. 332,13] 2,742,18. 2) behauen: gimeizzanen [(Arfaxath) aedificavit turrem in Ecbathana et in circuitu muros eius ex lapidibus] excisis (Hs. scissis) [Judith 1,2, vgl. Sab. 1,746] Gl 1,487,1.
Abl. -meizen; meizil, -meizil, -meizo; vgl. ameiza, amezeri mfrk. (Nachträge), mîza.