Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
îlîg adj.
îlîg adj. , mhd. îlec, nhd. eilig; mnd. îlich. — Graff I,232. illigero: dat. sg. f. Gl 2,671,50. ilig: Grdf. Nc 771,9 [119,3] (î-). Nk 461,5 [105,22] (îlîg); nom. sg. m. - ] er Gl 1,471,11 ( M ). 2,664,23. Nk 461,2 [105,19] (îlîgêr); nom. sg. n. - ] az Gl 2,471,43. 606,38 ( M, 3 Hss.; acc.? ); nom. sg. f. - ] iu 42,18. 443,48 ( 2 Hss., -iv). 707,60; gen. oder dat. sg. n. ( ? ) - ] in 1,660,68 ( M, Göttw. 103, 12. Jh.; ist adverb. gebraucht, s. u., vgl. auch Ansatz îligen im Ahd. Gl.-Wb. S. 299 ); gen. sg. f. - ] ero Nc 838,5 [209,3] (î-); dat. sg. m. n. - ] imo Gl 2,514,43. 544,6. 565,56; - ] …