Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
hofmann m.
hofmann , m. 1 1) mann der einen hof bebaut, als eigen oder im unterthanenverhältnisse: colonus hofeman, accola fremt ackerman ł hoveman. Voc. Vrat. ms. 15. jahrh.; colonus hofman, hoffman Dief. 133 b ; hofhöriger mann: wer im gericht zuo Tablatt sitzt, und darinn verschint unansprechig mit dem rechten ain jar sechs wochen und dry tag, den sol man dannenthin halten für ainen hofmann und gotzhuszmann. weisth. 1, 224 ( st. Gallen 1471); wenn ain hofman ain hofguot ainem der nit ain hofman ist, ze koufent gitt, denselben kouf mag ain hofman in syben nechten nach dem und er offen wirtt, verspreche…