Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
henna (st. sw.) f.
(st. sw.) f., mhd. nhd. henne st. sw. f.; mnd. mnl. henne; ae. hæn, henn. — Graff IV,958.
Nur im Nom. Sing. belegt.
henn-: -a Gl 3,86,64 (SH A, 2 Hss.). 240,33 (SH a 2). 276,14 (SH b, 2 Hss.). 451,26 (Berl. Lat. 4° 676, 9. Jh.). 4,67,34 (Sal. a 1, 4 Hss.). Npgl 108,5; -e Gl 3,86,64 (SH A). 240,34 (SH a 2, 2 Hss.). 465,11. 671,16. 4,67,35 (Sal. a 1, 2 Hss., 1 davon -ę); -] (in späten Hss.) 3,86,65 (SH A). 4,67,35 (Sal. a 1). Hbr. I,163,720 (SH A). — heinna: []Gl 3,203,40 (SH B). 240,33 (SH a 2). 449,10 (cgm 5248,2, 9. Jh.). 460,15. — hene: Gl 3,500,11 (Mülinensche Rolle, 11./12. Jh., -n- vielleicht unter Einfluß von hano?).
Wohl verschrieben: henno: Gl 3,86,65 (SH A, 2 Hss.).
Henne: henne gallina Gl 3,86,64. 203,40. 240,33 (1 Hs. henin). 276,14. 451,26. 460,15. 465,11. 500,11. 671,16. 4,67,34. cornix ł gallina 3,449,10. ih uuolta sie colligere sicut gallina pullos suos sub alas suas (saminon also henna iro huonichliu undir fettacha) Npgl 108,5.
Komp. bruothenna, birchenne mhd.; vgl. henin.