Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bruothenna (st. sw.) f.
(st. sw.) f., mhd. bruothenne, nhd. bruthenne; mnd. brôthēne, -henne, mnl. broethenne. — Graff IV, 958.
Nur in Glossenbelegen, nur im Nom. Sing.
bruot-henna: Gl 4,64,40 (Sal. a 1, 3 Hss.); bruoth-: 143,58 (Sal. c). — bruot-henna, -henne (2 Hss., 1 --), -hēnę: Gl 4,64,41. 43. 44 (Sal. a 1). — brovt-henna: Gl 4,64,42 (Sal. a 1). — prut-henn-: -a Gl 4,64,42 (Sal. a 1); -i 170,42 (Sal. d); brut-henne: 355,18.
prt-henn: Gl 4,194,27; pret-henne: 186,39 (beide 14. Jh.).
Wohl verschrieben: brutis-henne: Gl 4,64,44 (Sal. a 1, clm 17 403, 13. Jh.).
Bruthenne, Glucke: maspica (vgl. Diefb. Gl. 350 c) Gl 3,355,18. fovenis (vgl. ebda. 245 a) 4,64,40. 143,58. 186,39. 194,27. fovenus (verschrieben?) 170,42.