Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
henna (st. sw.) f.
henna ( st. sw. ) f. , mhd. nhd. henne st. sw. f. ; mnd. mnl. henne; ae. hæn, henn. — Graff IV,958. Nur im Nom. Sing. belegt. henn-: -a Gl 3,86,64 ( SH A, 2 Hss. ). 240,33 ( SH a 2 ). 276,14 ( SH b, 2 Hss. ). 451,26 ( Berl. Lat. 4 ° 676, 9. Jh. ). 4,67,34 ( Sal. a 1, 4 Hss. ). Npgl 108,5; -e Gl 3,86,64 ( SH A ). 240,34 ( SH a 2, 2 Hss. ). 465,11. 671,16. 4,67,35 ( Sal. a 1, 2 Hss., 1 davon -ę); - ] ( in späten Hss. ) 3,86,65 ( SH A ). 4,67,35 ( Sal. a 1 ). Hbr. I,163,720 ( SH A ). — heinna: Gl 3,203,40 ( SH B ). 240,33 ( SH a 2 ). 449,10 ( cgm 5248,2, 9. Jh. ). 460,15. — hene: Gl 3,500,11 ( Mü…