Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
henin st. f.
st. f. (vgl. henna u. Wilm., Gr. 2 § 240. — Graff IV,958.
hanin: nom. sg. Gl 3,10,41 (C); henin: dass. 15,14. 240,34 (SH a 2). T 142,1; gen. pl. -]nono Gl 1,559,13 (Rb).
Henne: hano heninnono gallus gallinacius [zwischen Gll. zu Sap., ohne Kontext; vgl. dazu Ahd. Wb. 4, 677 s. v. hano d] Gl 1,559,13. hanin gallina 3,10,41. 15,14. 240,34 (4 Hss. henna). vvuo ofto ih uuolta gisamanon thinu kind zi themo mezze the samanot henin ira huoniclin untar ira federacha quemadmodum gallina congregat pullos suos sub alis suis T 142,1.
Vgl. henna.