Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
henin st. f.
henin st. f. ( vgl. henna u. Wilm., Gr. 2 § 240. — Graff IV,958. hanin: nom. sg. Gl 3,10,41 ( C ); henin: dass. 15,14. 240,34 ( SH a 2 ). T 142,1; gen. pl. - ] nono Gl 1,559,13 ( Rb ). Henne: hano heninnono gallus gallinacius [ zwischen Gll. zu Sap., ohne Kontext; vgl. dazu Ahd. Wb. 4, 677 s. v. hano d] Gl 1,559,13. hanin gallina 3,10,41. 15,14. 240,34 ( 4 Hss. henna). vvuo ofto ih uuolta gisamanon thinu kind zi themo mezze the samanot henin ira huoniclin untar ira federacha quemadmodum gallina congregat pullos suos sub alis suis T 142,1. Vgl. henna.