Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
heidnisch adj. und adv.
heidnisch , adj. und adv. gentilis, ethnicus, ahd. heidanisc, mhd. heidenisch, gebraucht 1 1) von personen, die dem heidenthume ( s. heide 1—4 sp. 800. 801) angehören: wie ob daʒ heidenische her mit vil krefteclîcher wer ûf uns kumt geriten her. gesamtabent. 1, 399, 393 ; sust sprach der heidenische man. 403, 519 ; umbe daʒ heidenische wîp er hete gerne sînen lîp dem grimmen tôt gegeben. 418, 1091 ; ouch han ich über üch gesant daʒ heidensche volke. deutsche städtechron. 8, 112, 22; das nuwe Babilonie, do herre ist der heidensche keiser, genant der soldan von Babilonie. 249, 28; ( Jovianus spr…