Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gimeit adj.
adj., mhd. frühnhd. gemeit, nhd. dial. thür. gemeit Thür. Wb. 2,547; as. gimêd, mnd. gemeyt, mnl. gemeet; ae. gemád (vgl. Bosw.-T., Suppl. S. 364); got. gamaiþs. — Graff II,701.
ka-meit: Grdf. Gl 1,55,8 (R); ki-: nom. sg. f.? -]iu 4,10,53 (Jc; oder nom. acc. pl. n.?); gi-: Grdf. -] O 3,19,10; acc. sg. m. -]en Gl 2,250,62; comp. nom. sg. m. -]oro 658,36; ghi-: nom. pl. f. -]un F 20,10 (zu ghi- vgl. Matzel, Unters. § 16); Verstümmelt: ka-me...: nom. pl. m. F 17,4 (voc.; Ausg. konjiz. kameite).
gameitiu F 40,18 s. gimeitî. 1) dumm, töricht: kameit baridus Gl 1,55,8 (gibârlôs PaKRa). kimeitiu obtunsa [vgl. obtunsa stulta vel stolida, CGL IV,546,41] 4,10,53. kameite enti blinte huuedar ist za uuare mera gold odo kirihha diu daz golth uuihit stulti et caeci, quid enim maius est, aurum an templum, quod sanctificat aurum? F 17,4. deo ghimeitun (Jungfrauen) quatun dem uuisorom fatuae autem sapientibus dixerunt 20,10 (zur Übers. vgl. Matzel a. a. O. S. 306). 2) überheblich: gimeiten [Iulianus superbum valde atque] contumacem [puerum habuit, Greg., Dial. 1,4 p. 169] Gl 2,250,62. gimeitoro [quem (Tullum) iuxta sequitur] iactantior [Ancus, nunc quoque iam nimium gaudens popularibus auris, Verg., A. VI,815] 658,36. thaz duat uns ubarmuati, nalas unsu guati, mihilu gelpfheit joh unser herza gimeit O 3,19,10.
Abl. gimeitlîh; gimeita, gimeitheit, gimeitî, gimeitida; vgl. meitisôn, gimeitisôn; vgl. auch ungimeiton.
Vgl. Gottschalk, Gemeit.