Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gihengen sw. v.
gi- hengen sw. v. , mhd. gehengen, frühnhd. gehängen; mnd. mnl. gehengen. — Graff IV,768 f. ca-hang-: 3. sg. -it Gl 1,22,21 ( PaK ). 138,17 ( Pa ); gi-: part. prs. nom. sg. m. -ando 40,8 ( PaK ); ki-henk-: 3. sg. -it 138,17 ( K ). S 266,25 ( B ); ke-: 1. pl. -ames 246,19 ( B ); part. prs. acc. sg. m. -antan 275,1 ( B ); -heng-: part. prs. -inte Thoma, Glossen S. 17,29; gi-: 3. sg. -it Gl 1,22,21 ( Ra ). O 4,4,75; 1. pl. -en 3,19,7 ( PV ); 1. sg. conj. -e 4,11,30; 3. sg. conj. -e 4,11 ( F ). 5,23,249; inf. -en Gl 1,705,71 ( M ); -an Mayer, Griffelgl. S. 86 f., 387 ( Vat. Ottob. lat. 3295, 9. Jh…