Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
gifaran st. v.
st. v., mhd. gevarn, nhd. gefahren; as. gifaran, mnl. gevaren; ae. gefaran. — Graff III,560.
Praes.: gi-faræ: 3. sg. conj. Gl 2,144,46 (Frankf. 64, 9. Jh.).
Praet.: gi-fuar: 3. sg. O 1,25,21. 4,7,67; ke-fuor: dass. Nb 225,3 [243,4]; ge-: 3. pl. -]in Beitr. 73,227 (nach Gl 4,313,26).
Zum Part. Praet. vgl. faran. 1) sterben (vgl. faran A III 2 c): gifaræ [hunc (den Ausgestoßenen) non licere ab alio recipi, sed ab ipso, qui eum sequestraverat, nisi forsitan] obierit [episcopus ipse, qui eum segregasse cognoscitur, Can. apost. XXXIII] Gl 2,144,46. 2) sich verhalten, verfahren, handeln (vgl. faran B): gifuar er (Adam), so er ni scolta, joh deta, so ih ni wolta O 1,25,21. 3) geschehen, sich ereignen, (in bestimmter Weise) ausgehen (vgl. faran C); in unpersönl. Konstr.: pe diu lose dir . uuio iz kefuor Nb 225,3 [243,4]; — m. Dat. d. Pers.: sageta er tho then liobon fon then thiornon ... wio wola iz then gifuar ouh thar, thio hiar io warun wakar O 4,7,67. 4) hervorgehen aus etw., kommen von etw., entstehen aus etw.: gefuorin [ex nequitia cordis vestri verba] proferuntur [blasphemiae, Beda in Matth. 12,34 p. 63] Beitr. 73,227 (nach Gl 4,313,26).