Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gifaran st. v.
gi- faran st. v. , mhd. gevarn, nhd. gefahren; as. gifaran , mnl. gevaren; ae. gefaran. — Graff III,560. Praes.: gi-faræ: 3. sg. conj. Gl 2,144,46 ( Frankf. 64, 9. Jh. ). Praet.: gi-fuar: 3. sg. O 1,25,21. 4,7,67; ke-fuor: dass. Nb 225,3 [243,4]; ge-: 3. pl. - ] in Beitr. 73,227 ( nach Gl 4,313,26). Zum Part. Praet. vgl. faran. 1) sterben ( vgl. faran A III 2 c) : gifaræ [ hunc ( den Ausgestoßenen ) non licere ab alio recipi, sed ab ipso, qui eum sequestraverat, nisi forsitan ] obierit [ episcopus ipse, qui eum segregasse cognoscitur, Can. apost. XXXIII ] Gl 2,144,46. 2) sich verhalten, verfah…