Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
furiberan st. v.
st. v.; vgl. firberan. — Graff III, 145 f.
Praes.: furi-pirit: 3. sg. Gl 2,285,29 (M, clm 19 440, 10./11. Jh., lat. conj.).
Praet.: furi-pari: 3. sg. conj. Gl 2,757,21 (clm 18 547,2, 11. Jh.). 1) sich von etw. fernhalten, sich einer Sache enthalten, sich vor etw. hüten: furipirit [ut ... spe ad supernam patriam tendat, et nequaquam se a vitiis pro mundi huius honestate] contineat [Greg., Hom. i, 13 p. 1482] Gl 2,285,29. 2) etw. (Gefühlsregungen) mäßigen, beherrschen, im Zaum halten, so daß sie nicht zum Ausdruck kommen: furipari [infelicissimus ... daemonum ... agitatus instinctu, Martinum ita aggressus est, ut vix manibus] temperaret [Sulp. Sev., Dial. 3,15,3] Gl 2,757,21.
Abl. furi-berantî; -burt, -burtida; -burti, -burtîg.