Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
frem(m)en sw. v.
frem ( m ) en sw. v. , mhd. vremen; as. fremmian; mnl. vremen; afries. frema; ae. fremman; an. fremja. frēm: inf.? Gl 2,144,9 ( Frankf. 64, 9. Jh.; oder evtl. part. prt. mit fehlendem gi- wie huobit 10, obit 13); ge-fremet: part. prt. W AB 66,14. 1) etw. vollbringen: sueder sie (guotiv uuerch) gefremet uuerden per praelatos oder per subditos W 66,14 ( 2 Hss. frummen). 2) etw. darbringen: frēm [ quae species ad altare non ad sacrificium, sed ad benedictionem simplicem debeant ] exhiberi [ Can. apost. IV Überschr. p. 112 ] Gl 2,144,9.