Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
gifrem(m)en sw. v.
gi- frem ( m ) en sw. v. , mhd. gevremen; as. gifremmian ; ae. gefremman. — Graff III, 644 f. gi-frem-: 3. sg. -id Gl 4,297,20 = Wa 55,28 ( Ess. Ev., 9. Jh. ); inf. -en T 67,13; inf. dat. sg. -enne S 328,25 ( Fuldaer B., Hs. A ). T 67,12. 14; -inne S 328,25 ( Fuldaer B., Hs. C ); 3. pl. prt. -itun T 7,11; part. prt. -it 75,3. 78,2. 108,7; nom. pl. m. -ite 94,2. 167,7; nom. pl. n. -itu 4,4; ge-: 1. sg. conj. prt. -idi S 330,19; part. prt. nom. pl. n. -itiu Gl 2,91,44 ( Würzb. Mp. th. f. 146, 9. Jh., vgl. Beitr. ( Halle ) 85,83 ). gi-uremidi: 1. sg. conj. prt. S 329,3. 1) etw. vollbringen, ausfü…