Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
foraboto sw. m.
sw. m., mhd. nhd. vorbote; as. forabodo, mnd. vorbōde, mnl. vorebode; ae. foreboda. — Graff III,82.
fora-pot-: nom. sg. -o Gl 2,329,1; foro-: gen. sg. -in 221,45 (clm 18 550,1, 9. Jh.). — fora-botin: gen. sg. Gl 2,306,7 (Rb).
fori-botin: gen. sg. Gl 2,202,49 (S. Paul XXV d/82, 9./10. Jh.); fori- für fora- wohl durch Anlehnung an furi zu erklären, vgl. auch furiboto. 1) Vorläufer, Vorbote Christi, von Johannes dem Täufer: forapoto [primus baptista Ioannes regnum coelorum praedicat, ut] praecursor [domini hoc privilegio honoretur, Hier. in Matth. 3,2 p. 29] Gl 2,329,1. 2) Ankündiger, Herold, Verkünder: foribotin [hinc per Isaiam dominus admonet, dicens: clama, ne cesses, quasi tuba exalta vocem tuam.] Praeconis [quippe officium suscipit, quisquis ad sacerdotium accedit, Greg., Cura 2,4 p. 17] Gl 2,202,49. 221,45. des forabotin [considerare necesse est, quia ab illa tribulatione ultima tantum sunt istae tribulationes dissimiles, quantum a potentia iudicis (beim Jüngsten Gericht) persona] praeconis [distat, Greg., Hom. I,1 p. 1439] 306,7.
Abl. forabotôn.
Vgl. furiboto.