Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
feimen sw. v.
sw. v., mhd. veimen, nhd. (älter) feimen; ae. fǽman. — Graff III, 519 f.
faiMti: part. prs. Gl 1,142,25 (Pa). — feim-: 3. sg. -it Gl 1,154,16 (PaKRa). 2,672,79 (2 Hss., 1 davon femit); -et 4,348,64; part. prs. -endi 1,142,25 (K); dat. sg. m. n. -antemo 2,531,7. 592,26 (-māt-); 3. sg. prt. -da Nc 708,32 [31,16].
veim-: part. prs. acc. pl. f. -antun Gl 2,426,5; 3. pl. prt. -tun 654,35 (u-; lat. prs.). I. intrans. (nur in Glossen): 1) schäumen, Schaum entwickeln, aufschäumen: a) vom Meer: ueimtun [adductis] spumant [freta versa lacertis, Verg., A. V,141] Gl 2,654,35; b) vom Speichel: die veimantun [tunc suo iam plenus hoste sistitur furens homo,] spumeas [efflans salivas, Prud., P. Calag. (I) 101] Gl 2,426,5. feimantemo [hanc procul Ira tumens] spumanti [fervida rictu, ... ut belli exortem teloque et voce lacessit, Prud., Psych. 113] Gl 2,531,7. mit feimantemo spumanti [ebda.] 592,26; 2) übertr.: toben, wüten, rasen: feimit cristcrimmot fremit rugit Gl 1,154,16; hierher wohl auch: suelchanti uuolchnonti striplenti faimenti flagor (verschr. für fragor, vgl. R und Splett, Stud. S. 213) strepidus fremidus (fremitus Ra, dazu Baesecke, Abrog. S. 111. Raven I,38 setzt substant. Part.-Praes. an) 142,25. II. trans.: 1) etw. schäumend von sich geben: anderiu fuorta samoso anagenne dero nazi . unde in chrumben cheren scranchelondiu . feimda si sâmen alles souues spumabat cunctis seminibus fluentorum Nc 708,32 [31,16]. 2) abschäumen, den Schaum abheben (Glosse zu einem trans. lat. Verb): feimit [aut dulcis musti Volcano decoquit umorem et foliis undam trepidi] despumat [aheni, Verg., G. I,296] Gl 2,672,79. 4,348,64 (die gl. lat. St. ist Gl 2,628,70 mit ûzfeimôn übersetzt).