Hauptquelle · Köbler Mnd. Wörterbuch
drachtich Adj.
drachtich , Adj. nhd. „trächtig“, fruchtbar, schwanger, beträchtlich, inhaltsschwer Vw.: s. af-, ēn-, entwei-, ēven-, swār-, twē-, un-, unvrucht-*, *vrucht-? Hw.: s. drachtet, drechtich; vgl. mhd. trehtic (1) E.: s. dracht (1), ich (2) W.: s. nhd. (ält.) trächtig, Adj., trachtend, DW 21, 1010? R.: drachtich holt: nhd. „trächtiges Holz“, Obstbaum, Holz von Fruchtbäumen L.: MndHwb 1, 464 (drachtich), Lü 83b (drachtich)