Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
antiphona sw. f.
sw. f., mhd. antiffen st. f., nhd. antiphon; mnd. antifon, -en; mnl. antiffene; ae. antef(e)n(e) m. f.; an. antifona; aus lat. antiphona, gr. ἀντιφωνή. — Graff I, 369.
Ob die nom. sg. antiphona Nm 853,21/22. 856,20 lateinisch oder deutsch sind, läßt sich nicht entscheiden, doch vgl. den Akut 856,20. Die Benediktinerregel verzeichnet nur die Endungen: .. nun: dat. sg. S 219,13. 223,19; acc. sg. 223,1; nom. pl. 224,28.
Antiphon, kirchlicher Wechselgesang zweier Chöre: antiphonun venite exsultemus domino cum antiphona S 219,13. âno antiphonun in matutinis dominico die ... dicatur sexagesimus sextus psalmus sine antiphona 222,36/223,1. 19. uzan daz salmon edo antiphonun ... leczun za demv selbin tage ... si keqhuetan excepto quod psalmi aut antiphonae vel lectiones ad ipsum diem pertinentes dicantur 224,28. also diu antiphona tuot ... ‘cum fabricator mundi’ Nm 853,21/22. so diu foregenamda antiphona tuot 856,20.
Vgl. Buchb. 1,503.
Abl. antiphonâri.