Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
wëlfe stswm., n.
wëlf , wëlfe stswm. n. BMZ junges von hunden u. von wilden tieren, catulus Dfg. 107 c . Diem. Wwh. Wg. Frl. Hadam. alsô daʒ welf catulus des lewen Windb. ps. 16, 13. catulus sît welfe Hpt. 5. 415,80. dô sprach Catulus der vumfte welf Schb. 234,38. die brôsem den welfen choment ze helfe - - di hungerige hund iʒ nement Antichr. 157, 36. zu rechten zeiten sol man die welfen ( hündlein ) von der milch ab stôszen Myns. 91. alsô ouch ein huntin wirt von natûr gelêrt, wie sie ir welfen lêren sol Cgm. 201,92 b . in welfes wîs, bî welfes siten Msh. 3,5 b . 9 a . die lêbart mit ir welfe j.Tit. 5609. waʒ…