Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
veʒʒel stm.
a. band mit dem man das schwert umgürtet. En. 5712. einen veʒʒel zweier hende breiten hât sîn swert Nith. 33. 4. vgl. 2,9. MS. H. 3,254. b.
b. band, an dem man den schild trägt. den schilt den ructe er hôher, den veʒʒel nider baʒ Nib. 1875,3. 1959,3.
c. band mit dem man den falken hält Bit. 72. a.
d. minnen veʒʒel Türl. Wh. 38.
2. am fuße des pferdes der theil vom hufe bis an das erste gelenke, weil man an dieser stelle die pferde, wenn sie auf der weide gehn, zu fesseln pflegt. vgl. Frisch 1,261. b. daʒ phärt hete kurzen veʒʒel, hôhen vuoʒ Er. 7360. ir pfert în gewuot unz an die veʒʒel krone 99. a.