Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
tugendsam adj.
tugendsam , adj. , vgl. tugendhaft , tugendlich , tugendreich; zur schreibung mit -t, -d, -dt vgl. tugendhaft und tugend . 1 1) mhd. höfisch gesittet, edel: a herre, ez ( Tristan ) ist ein Parmenois so wunderlichen curtois und also rehte tugentsam, daz ichz an kinde nie vernam Gottfried v. Straszburg Tristan 3279 R.; dô er zuo der veste quam dâ diu frouwe tugentsam was inne bî der selben zît Konrad v. Würzburg herzmœre 350 Schr.; dâ sîn geselle tugentsam, der künic, ûf mit hûse was Konrad v. Würzburg Engelhard 5678 H. 2 2) in anlehnung an den mhd. gebrauch im frühnhd. formelhaftes beiwort vor …