Hauptquelle · Mittelniederdeutsches Wb.
¹tôdôn stv.
1 tôdôn ( -doen ), -dûn ( -duen ), tûdôn, stv. ( Präs. : Ind. 2. Sg. -deyst, 3. Sg. -deyt, -dö̂t ; Imp. Sg. dô tô ; Prät. : Ind. 3. Sg. tôdêde, dêde tô, 3. Pl. tôdêden, dêden tô ; Part. Prät. tô[ge]dân ): 1. zumachen, schließen, zuschlie- ßen, „ Todoͤn sluten claudere” (Voc. Strals. ed. Damme 408), „claudere sluten, to don ” (Dief. nov. 38), „Claudere to don / besluten, to don ” (De Man 234), „ todon, claudere” (SL: Hamb. dt.-lat. Gl.), „ Malepertus was der wynckel vul, ... Vnde hadde ock mannygen seltzen vthghanck, De he [ Reynke ] todede vnde tosloet ” (RV 24), „ doe den mundt tho ” (Tönnies…