Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
süeʒe adj.
süeʒe , suoʒe adj. BMZ swuoʒe Kchr. 3204 var. u. ö., md. sûʒe u. auch md. sôʒe ( Md. ged. 1,1123 ) —: süss, milde, angenehm, lieblich (dulcis, suavis Dfg. 192 b . 558 c ); freundlich, gütig, allgem. z. b. süeʒe oder sûr Dan. 997. Msh. 2,363 b . die vorgâbe mache ich dir süeʒe Hpt. 1. 399,53. sîn antwurt süeʒe und hovebære Flore 3537. diu rede diu ist suoʒe Kchr. 3204. süeʒer dôn Hadam. 389. dîn süeʒeʒ klaffen ib. 451. süeʒer got Walth. 25,23, Krist Konr. Al. 1381. gt. sutis zu skr. svâdus, gr. ἡδύς, lat. suavis ( aus suâdvis) Curt. 3 215. Gsp. 164 ;