Hauptquelle · Grimm (DWB, 1854–1961)
selbwaltig adj.
selbwaltig , adj. eigenmächtig: mnd. sulfwoldich, solipotens; sulfwoldich vel modwillich protervus, inobediens. Schiller-Lübben 4, 467 b ; s. ferner Haltaus 1677 ; sulfweldig brem. wb. 5, 171, sülvweldig Dähnert 473 a . auch im hd., vgl. Lexer hwb. 2, 871 , der aus eigner macht handelt ( selbstwaltend, -herrschend. Campe ), ohne tadelnden sinn: das Hannss von Scheyding ... als eyn selbwaldiger befehelhaber fordern soll undt mag eyn rechtmessig volstendig leypgeding. testament v. 1524 bei Haltaus 1677 ; wer sinen knecht czu selpuldig czuget, sich selber er bedruget. Morolf 2, 277 . scherzhaft a…